Антыбіётыкі. Не ўсё так проста.

Мы ўжо пазнаёміліся з антыбіётыкамі й высьветілі, якія праблемы паўстаюць пры іх вытворчасьці. Сёньня высьветлім, чаму нельга перарываць прызначаны лекарам курс антыбіётыкаў адразу пасьля зьнікненьня сымптомаў хваробы. Працяг тэмы.

Акрамя нежаданьня буйных кампаній займацца распрацоўкай новых антыбіётыкаў, існуе яшчэ нешта, што не дае канчаткова перамагчы бактэрыяльныя інфэкцы - антыбіётыкарэзыстэнтнасьць. Гэта ўстойлівасьць штама мікраарганізмаў да антыбактэрыальных прэпаратаў.

Антыбіётыкі існуюць так даўно, што нават уявіць сабе цяжка, таму, калі гутарка ідзе пра распрацоўку новых антыбактэрыальных рэчываў, варта разумець, што навукоўцы не вынаходзяць антыбіётыкі, яны іх вылучаюць з прыроды. Увогуле можна сказаць, што антыбіётыкі - вынаходка бактэрый, гэта тое, чым яны змагаюцца паміж сабой. Нейкія аднаклеткавыя антыбётыкі сынтэзуюць, з той мэтай, каб супрацьстаяць іншым аднаклеткавым арганізмам, сваім канкурэнтам. Такая хімічная вайна пачалася, хутчэй за ўсё, яшчэ да зьяўленьня шматклеткавых арганізмаў, таму зараз існуе шмат антыбактэрыяльных рэчываў. Аднак у гэтай бойцы, як і ў любой іншай, нехта атакуе, а нехта абараняецца. То бок, калі адныя сынтэзуюць атруту, ў другіх павінна зьявіцца супрацьядзьдзе. Так і адбываецца, нават тады, калі “вораг” не іншы від бактэрыяў, а пігулька з антыбіётыкам.

Каб паказаць дзеяньне антыбіётыкаў і ўзьнікненьне рэзыстэнтнасьці ў лябараторных умовах, звычайна бяруць пажыўное асяродзьде, падзяляюць яго на некалькі паяскоў і наносяць рошчыну з рознай канцэнтрацыяй антыбіётыку такім чынам, каб канцэнтрацыя паступова павялічвалася, а адзін пасок пакідаюць некранутым. У гэты паясок затым засяляюць культуру бактэрый. Яны на гэтым агары, задаволеныя, пачынаюць множыцца. Праз некаторы час на вольнай ад антыбіётыка прасторы, бактэрый становіцца зашмат і пажыўнога субстрату ўсім не хапае. Не застаецца аніякага выйсьця, акрамя таго, каб перайсьці на суседні паясок з малой канцэнтрацыяй антыбіётыку. Бактэрыі пачынаюць гінуць, да той пары,пакуль не зьявіцца мутант, здольны жыць на гэтым асяродзьдзі. Працэс паўтараецца і з астатнімі паяскамі. У выніку нашыя бактэрыі будуць утульна сябе пачуваць на асяродзьдзе з высокімі канцэнтрацыямі антыбіётыку, то бок будуць мець рэзыстэнтнасьць да яго. Антыбіётык перастае дзейнічаць. Для паразуменьня гэтага, варта адзначыць, што ў папуляцыі бактэрый заўсёды прысутнічаюць арганізмы крыху ўстойлівыя да антыбіётыкаў, якія і атрымліваюць эвалюцыйную перавагу. Іншая сытуацыя адбудзецца калі мы будзем адразу ўдзейнічаць на калёнію бактэрый рошчынай з вялікай канцэнтрацыяй антыбіётыка. Бактэрыі не пасьпеюць адаптавацца і загінуць. Менавіта таму не варта прыпыняць курс лекаваньня антыбіётыкамі пасьля зьнікненьня сымптомаў хваробы. Усё гэта цудоўна дэмантсруецца на наступным відэа.

Такім чынам, у цэнтральным паяску апынаюцца антыбіётыкарэзыстэнтныя бактэрыі (ці супэрбактрыі), якія працягваюць памнажацца й распаўсюджвацца. Такія бактэрыі нясуць у сабе вялікую пагрозу, бо калі інфэкцыя ў арганізме будзе выклікана супэрбактырэяй, то пазбавіцца ад хваробы антыбіётыкам, да якога ў бактэрыі зьявілася ўстойлівасьць, будзе ўжо немагчыма. У такіх выпадках пачынаецца лекаваньне ажно некалькімі клясамі антыбіётыкаў.

Далучайцеся да нашага каналу ў telegram!

Спасылкі па тэме:
Папярэдні артыкул
ЧаПы: антыбіётыкі
Супэрбактэрыі становяцца небясьпечнымі
Прадрабязьней пра праблему ўстойлівасьці да антыбіётыкаў
Што трэба ведаць пра антыбіётыкі
Фактары, якія ўплываюць на ўстойлівасьць да антыбіётыкаў